Rzuciły dobrze płatne prace, by żyć na własnych zasadach. "Czułam, że to mój najdłuższy związek"

Dla Katarzyny Kęski praca w dużej firmie gamedevowej była osią całego dorosłego życia. Spędziła tam dziewięć lat, z czego pięć jako menadżerka w dziale prawnym. – To była naprawdę odpowiedzialna, stresująca praca z twardymi deadline’ami, nade mną byli już tylko dyrektorzy i zarząd – wspomina Kasia. – Moje życie prywatne bardzo się zmieniało: wzięłam ślub, rozwiodłam się, wielokrotnie przeprowadzałam. Ta praca była jedyną stałą. Czułam, że to mój najdłuższy związek w życiu.

Karina Malec w agencji marketingowej spędziła sześć lat, pnąc się po kolejnych szczeblach kariery aż do roli menadżerki. – Moja poprzednia praca to było zupełnie inne życie – opowiada Karina. – Ale w pewnym momencie zderzyłam się ze ścianą. Doszłam do etapu, w którym uczyłam już tylko innych, a nikt nie uczył mnie. Zrozumiałam, że nie chcę pracować wyłącznie dla pieniędzy.

Z kolei Magdalena Sawka przez ostatnie cztery lata pracowała w firmie zatrudniającej około tysiąca osób. – Jednym z tych miejsc, które za nic w świecie nie chcą nazwać się korporacją, choć dokładnie nią są – wspomina. Obracała się głównie w branży IT, działając w employer brandingu. – Dbałam o to, żeby firma była znana nie tylko z produktów, ale przede wszystkim jako świetny pracodawca. Lubiłam tę robotę za kreatywność, ale z czasem stała się potwornie niewdzięczna. Czułam, że swoimi treściami muszę koloryzować, a momentami po prostu kłamać – wyznaje.

Środowisko pracy Magdy było bardzo niesprzyjające; nie czuła się tam wspierana. - Jestem człowiekiem, który woli dmuchać innym w skrzydła, powiedzieć dobre słowo i wesprzeć. W firmie panował dokładnie przeciwny biegun: podcinanie skrzydeł i poczucie, że cokolwiek zrobisz, to i tak za mało.

– Skończyło się kilkoma długimi zwolnieniami lekarskimi od psychiatry. Kiedy wracałam po jednym z nich, wydawało mi się, że jestem już naładowana, silniejsza i odporna na to, co może się wydarzyć. Wystarczył miesiąc, żebym wróciła do punktu wyjścia. Zrozumiałam wtedy, że nie mogę tak dalej żyć – od kryzysu do kryzysu – i muszę się po prostu z tego wymiksować. Najgorsze jest to, że pewnie gdybym dostała wtedy awans, zostałabym w tym na dłużej, ale to było błędne koło. Kolejne załamanie i tak by przyszło.

Katarzyna zaczęła dostrzegać, że bezpieczna przewidywalność staje się dla niej pułapką, a w korporacji trzyma ją przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. W samej firmie też zaszło dużo zmian. – Zrozumiałam jednak, że tkwię w tym tylko dlatego, że to jest znane i bezpieczne. Zredefiniowałam swoje pojęcie sukcesu. Przestało być dla mnie istotne, czy dostanę kolejny awans. Nie chciałam iść na następne korporacyjne szkolenie ani rozkminiać po godzinach, co zrobić, żeby szybciej piąć się w strukturze.

– Mówi się, że ludzie nie odchodzą z firm, tylko od szefów – i u mnie też pojawiła się trudna relacja z przełożoną. Poczułam też, że moje granice są przekraczane, a wartości firmy rozjechały się z moimi. Choć moje stanowisko formalnie rosło, realnie miałam coraz mniejszy wpływ na rzeczywistość – wspomina Kasia.

Kiedy wciąż biła się z myślami, los wystawił ją na próbę. – Dostałam inną ofertę pracy na pół etatu, dokładnie w mojej działce menedżerskiej, za bardzo dobre pieniądze. To było strasznie kuszące, bo mogłam mieć i bezpieczeństwo, i czas. Czułam jednak, że gotowanie mnie wzywa. Wiedziałam, że jeśli nie wejdę w to na 100 proc., za jakiś czas znowu obudzę się w tym samym punkcie. Odrzuciłam tę ofertę i złożyłam wypowiedzenie.

Karina zawsze była zakochana w Portugalii i marzyła, żeby tam pomieszkać. Złożyła więc wypowiedzenie, by spełnić swoje marzenie. – W końcu wyjechałam na pół roku, ale zastał mnie COVID, oszczędności stopniały i z zerowym kontem wróciłam do Warszawy. Zgodziłam się wrócić do firmy pod jednym warunkiem: wolne środy. Dostałam je i to był mój pierwszy krok do wolności. 

Kasia dobrze pamięta emocje przed podjęciem decyzji o odejściu z firmy po 9 latach. – Byłam przerażona. Kiedy to się wreszcie stało, najpierw pojawił się moment czystej euforii – jak po jakiejś wielkiej wygranej. A zaraz potem przyszła żałoba - mówi szczerze. – Po odejściu zdarzało mi się płakać; miałam w sobie ogromną nostalgię. Brakowało mi wspomnień, a przede wszystkim ludzi. Część relacji, które uważałam za przyjaźnie, po prostu się rozmyła – okazało się, że spoiwem było wyłącznie wspólne miejsce pracy. Przeżyłam po tym etapie autentyczną żałobę, ale ani przez chwilę nie czułam, że popełniłam błąd. Kiedy po latach kończysz relację, która przestała ci służyć, jest ci potwornie trudno, ale wiesz, że to jedyna słuszna droga.

Karina kilka miesięcy po tym, jak wróciła do pracy w agencji, znowu wyjechała do Portugalii. W międzyczasie zaczęła surfować. – Mieszkałam na ósmym piętrze i codziennie widziałam przez okno, że najlepsze fale pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy muszę siedzieć przed komputerem. Jako menedżerka musiałam czekać, aż zespół skończy swoje zadania. Żyłam jak za szklaną ścianą – patrzyłam z wysokości na ocean, ale co z tego, skoro wciąż tkwiłam w polskiej robocie i nie korzystałam z życia. Wróciłam do kraju tylko po to, żeby złożyć trzymiesięczne wypowiedzenie i zamknąć ten etap.

Magda, wypowiedzenie złożyłam w połowie sierpnia tego roku. - Szłam rano do biura i wydawało mi się, jakbym unosiła się metr nad ziemią. Zamiast strachu poczułam wyłącznie obezwładniającą ulgę. Od razu puścił cały stres w ciele – dosłownie jak ręką odjął. Wiedziałam, że to nie jest błąd. Pomyślałam sobie, że nawet jeśli mój własny biznes nie wypali i będę pracowała na przykład w kawiarni, to i tak będzie lepsze niż tkwienie w tamtym środowisku. Z powodu ponad czteroletniego stażu obowiązują mnie trzy miesiące wypowiedzenia, więc przez ten czas łączyłam dopinanie starych spraw z rozkręcaniem zleceń i budowaniem konta na Instagramie.

Kiedy Karina została bez etatu, pojawił się pomysł: wyjazd na winobranie, na który przy pracy w agencji wiecznie brakowało jej urlopu. – Z drugiej strony od dawna marzyłam, by zarabiać na tym, co naprawdę kocham – na organizacji wyjazdów do Portugalii dla kobiet. Postawiłam wszystko na jedną kartę: przygotowałam ofertę wyjazdu i wrzuciłam ją do sieci z myślą, że jeśli nikt się nie zgłosi, po prostu pojadę zbierać winogrona. Okazało się jednak, że grupa zapełniła się błyskawicznie, do ostatniego miejsca. Na winobranie nigdy nie dotarłam. 

Kiedy w firmie czuła się coraz gorzej, Magda zaczęła szukać innego etatu, bo uważała, że jest ostatnią osobą na świecie, która mogłaby prowadzić własny biznes. – Byłam przerażona samą myślą o formalnościach. Pomysł na własną działalność zrodził się z żartu znajomych, którzy śmiali się, że u mnie w domu wszystko ma swoje miejsce i opisane pojemniki. Kiedy przestali się nabijać, przyznali, że sami by tak chcieli, tylko nie potrafią i marzą, żeby ktoś to zrobił za nich. Mają za dużo rzeczy, a zbyt mało czasu i pomysłów, jak to wszystko zorganizować. Zaczęłam robić research wokół profesjonalnej organizacji przestrzeni.

Wtedy też dostała ostateczny impuls. – Byłam w rekrutacji do innej korporacji, proces poszedł mi świetnie, ale na koniec usłyszałam odmowę, bo uznano, że jestem "zbyt ambitna" na to stanowisko i firma nie zaspokoi moich potrzeb. Poczułam, że to znak. Zamiast czekać, aż ktoś stworzy mi odpowiednie warunki, postanowiłam spróbować sama.

Kasia rozwijała swoje pasje na długo przed zwolnieniem, co sprawiło, że w pewnym momencie nie miała ani chwili na regenerację czy zwykły odpoczynek. – Zaczęło się od tego, że skończyłam remont mieszkania, nie miałam wtedy partnera i potrzebowałam nowego projektu. Ponieważ od dawna praktykowałam jogę, zaaplikowałam na weekendowe studia jogowe. W podobnym czasie zaczęłam gotować. Zawsze to kochałam i rzuciłam kiedyś znajomym joginkom, że moim marzeniem byłoby gotować na wyjazdach w zamian za barter, żeby po prostu tam być. Jedna dziewczyna zaprosiła mnie na Maltę, potem pojechałam gotować dla obcych ludzi do Jastarni.

Magda zwolniła się w sierpniu, ale obowiązywało ją trzymiesięczne wypowiedzenie, więc jest obecnie zawieszona między dwoma światami. – Z jednej strony czuję ogromną ekscytację, z drugiej naturalny lęk o stabilność finansową. Kiedy odchodzisz z etatu, tracisz tę przewidywalność, ale zyskujesz coś bezcennego. Moim największym celem było to, żeby rano nie wstawać z zaciśniętym żołądkiem i od razu nie otwierać laptopa z mailami. Chciałam móc zacząć dzień o 10, jeśli mam na to ochotę, wypić kawę w spokoju i pójść na długi spacer z psami.

– Najważniejsze są dla mnie wewnętrzny spokój i praca w zgodzie z własnymi wartościami. Wolę mieć mniej stabilności, ale robić rzeczy, w które wierzę i które realnie pomagają ludziom uporządkować ich codzienność – dodaje.

Kasia jako private chef działa od kilku miesięcy. – Większość czasu zajmuje mi planowanie menu, gotowanie i zakupy. Dla wielu osób zakupy spożywcze to koszmar, a dla mnie to czysta przyjemność. Gotowanie jest dla mnie formą medytacji i niesamowicie twórczą pracą. Mam stałych klientów, dla których gotuję regularnie w tygodniu, a w weekendy robię cateringi na uroczystości i święta. Zawsze zależało mi na relacjach z ludźmi i teraz też je mam, tylko na zupełnie innym, bliższym poziomie. Uczę też jogi i organizuję wyjazdy jogowe, choć staram się nie brać wszystkiego naraz na klatę.

– Najpiękniejsze jest to, że mogę sama zdecydować, kiedy w środku tygodnia biorę wolne i idę do muzeum albo na samotną randkę do restauracji przetestować nowe smaki. Czuję, że żyję na własnych zasadach – wyznaje. – Finansowo nie czuję drastycznej różnicy. Zrozumiałam ważną rzecz: kiedy człowiek jest szczęśliwy i żyje w zgodzie ze sobą, dużo mniej sobie kompensuje. Wydaję mniej, bo nie muszę zajadać ani odreagowywać stresu zakupami. Pieniądze są ważne, lubię wyjść do dobrej restauracji czy sprawić sobie przyjemność, ale przestałam brać udział w gonitwie. Biorę zlecenia wtedy, kiedy mam na nie przestrzeń, a nie po to, żeby za wszelką cenę zarobić więcej.

Sukces pierwszego wyjazdu dla kobiet z Polski – Portugalskiej Calmy – uświadomił Karnie, że to moja droga. – Nie czułam ciężaru pracy, a dziewczyny były niesamowicie zainspirowane. Większość z nich przyjechała w momencie życiowej zmiany, chcąc zobaczyć, jak wyjść ze schematów i swoich baniek. Dla wielu z nich ten wyjazd stał się impulsem. Jedna z uczestniczek przyjechała sama, nie znając nikogo, a w kolejnym roku miała już w sobie siłę, by wyruszyć w samotną podróż, o której marzyła całe życie. Widok realnych przemian w innych kobietach był dla mnie największą nagrodą. 

Dziś oprócz Portugalskiej Calmy prowadzi też Calma Jogę, bo mieszkając w Portugalii zrobiła też kurs nauczycielski jogi. – Praktykowałam już od pięciu lat, ale w trakcie tego intensywnego kursu poczułam, jak ogromny spokój mi to daje. Skoro joga tak bardzo pomogła mi, poczułam głęboką potrzebę, by dzielić się nią ze światem.