Nie chcę być "najlepszą wersją siebie". Zwykłe życie to nowy luksus?

To już mój niedzielny rytuał. Zawsze nadrabiam vlogi późniejszym południem, w tej dziwnej godzinie dnia już po obiedzie, jeszcze przed kolacją. Millenialsi zrozumieją: właśnie o tej porze kiedyś oglądało się "Na dobre i na złe". Rzadko coś wtedy planuję, staram się jeszcze nie myśleć o pracy, ale poczucie nieuchronności losu wydaje się coraz bardziej dojmujące. Robię więc herbatę i włączam na YouTubie cudze życia - bo właśnie w takim gatunku gustuję. Niekoniecznie topka influencerek-miliarderek, raczej wersja "wanna-be", zwykłe dziewczyny w moim wieku, które nagrywają sobie wirtualne pamiętniki, czasem ewentualnie dostają PR-owe paczki albo pojawiają się na tym czy owym evencie.

Obiektywnie pewnie mało fascynujące: ot, zjadłam na obiad to, przeczytałam tamto, myślę X na temat Y, zapraszam na haul z drogerii lub księgarni - zwyczajne, ale za to na pewno ładne, nawet jeśli akurat pokazuje bałagan czy spadek nastroju. Nie szkodzi, nie chodzi mi o naturalizm, tylko o zabicie czasu. Przyjemne dla oka i - popularny od niedawna komplement - komfortowe. Ale w tym wszystkim bardzo często widzę coś, co szczerze mnie frapuje i wprawia w niezły dyskomfort.

Trzydziestolatka stawia na blacie siatkę z zakupami. Właśnie wróciła z pracy. - Jestem tak strasznie zmęczona, że mam ochotę tylko się położyć - przyznaje. - A miałam przecież zrobić mój trening na dziś, przeczytać rozdział książki i wyedytować odcinek vloga… Może zróbmy tak - ustawię sobie budzik na pół godziny, a potem biorę się do roboty!

Inny kadr, inny odcinek. Trzydziestolatka planuje miesiąc. - Moje cele? Bieganie trzy razy w tygodniu, przeczytać pięć książek i przynajmniej raz w tygodniu być w kinie. Chcę też wrócić do nauki francuskiego - co drugi dzień będę robić kurs, który kupiłam już pół roku temu! I zrobię sobie challenge: wstawanie codziennie o piątej, coś musi w tym być. Zaraz siadam do robienia moodboardu i fall bucket list.

- Pierwszy dzień urlopu, nareszcie! - cieszy się w kolejnym filmie. - Mam w planach codzienne rozciąganie i wieczorne bieganie, chcę jak najwięcej chodzić do kina i przeczytać przynajmniej cztery książki, w tym jeden reportaż. Mam też ebook do przerobienia. Czego nie chcę? Na pewno zmarnować tego czasu!

A ja - ponieważ czuję w stosunku do niej sporo nieokreślonej sympatii - mam ochotę mocno nią potrząsnąć i wykrzyczeć: kochana, błagam cię, zmarnuj go jak najwięcej! Ale to się nie wydarzy, albowiem trzydziestolatka - przynajmniej przed kamerą - sprawia wrażenie, jakby chciała podporządkować wszystko tylko jednemu: maksymalnej produktywności.

Ale nie tylko ona. Znajome-nieznajome zastępy youtuberek i tiktokerów pokazują to regularnie. Czasem mówią o tym zupełnie otwarcie, powtarzając jak mantrę hasła takie jak: "motywacja", "dyscyplina", "rozwój", "samorozwój" czy - ostatnio szczególnie - "maxxing", a z życia tworząc projekt do nieustannego doskonalenia się. Zimny prysznic, journaling, trening, śniadanie bogate w białko, błonnik i witaminy, suplementy, praca, monetyzacja pasji, kurs, newsletter, podcast. Miłe dla oka, "komfortowe" kadry, które przekonują cię, że każdy aspekt życia można zoptymalizować.

Czasem mniej o tym mówią, a po prostu pokazują to na swoim przykładzie. Tak, jak opisana trzydziestolatka, która zaciska zęby, żeby wyrobić się z pracą na etacie (chyba nie wspomniałam, że nie jest "zawodową influencerką"), sportem, dietą, vlogiem, "rozwojowymi hobby" i, z jakiegoś nieokreślonego powodu, bardzo wczesnym wstawaniem. Oczywiście czasem pojawia się w tym wszystkim lenistwo - ale głównie z gwiazdką i z usprawiedliwieniem, że według badań regeneracja zwiększa produktywność. Jakby nie można było po prostu poleżeć.

I nie chodzi o to, żeby odpuścić rozwój albo postawić kreskę na ambicji czy dyscyplinie. Znamy to od dziecka: bez pracy nie ma kołaczy, do dobrego - na przykład do regularnej aktywności fizycznej czy nauki obcego języka - czasem trzeba się nieco przymusić, przynajmniej zanim wejdzie w krew.

Ale może wystarczy już tego rozwoju? Może czas zmarnować trochę czasu, żeby zwyczajnie pożyć? Może warto odpuścić maxxing i zgodzić się na "normaling", chociaż brzmi on znacznie mniej sexy? I może już skończmy wspinaczkę do najlepszej wersji siebie - bo ta niezła albo, jak określał to Donald Winnicott, "wystarczająco dobra" też jest w porządku. Jest to wersja, która nie zrobi codziennie 10 tysięcy kroków, ba, w ogóle zignoruje liczenie kroków i tak po prostu wyjdzie na spacer po osiedlu pogapić się na obłoki, poszurać liśćmi i odkryć jakąś drobną i nikomu niepotrzebną nieoczywistość w krajobrazie. A jej odpoczynek to coś, co sprawia przyjemność i nie przynosi żadnych wymiernych korzyści: krzyżówka panoramiczna, dwa odcinki serialu o nastolatkach, rozdział modnego romantasy albo niemodnego harlequina, a potem długa drzemka.

Może w tych przykrych jak błoto pośniegowe czasach warto się zbuntować przeciwko traktowaniu samej siebie jako projektu. Odpuścić optymalizowanie. Robić rzeczy, które nie prowadzą do żadnego konkretnego celu. Nudzić się. A zamiast próbować stawiać na rozwój, na chwilę zwinąć się w ciepły mały kłębek.

Szczerze kibicuję mojej znajomej-nieznajomej trzydziestolatce z drugiej strony kamery, żeby następnym razem podczas spędzanego w domu urlopu machnęła ręką na wszystkie cele, a zamiast tego po prostu porządnie się wyspała.

"Sen - stan bezużyteczny i zasadniczo pasywny, generujący niepoliczalne straty czasu produkcji, obiegu i konsumpcji dóbr - zawsze będzie kolidował z interesami świata 24/7. Ogromna część naszego życia, którą na niego przeznaczamy, wyzwoleni z pułapki sztucznie pobudzanych potrzeb, staje się jedną w wielkich zniewag ze strony człowieka wobec zachłannego współczesnego kapitalizmu" - pisał Jonathan Crary w książce "24/7. Późny kapitalizm i celowość snu", chyba coraz bardziej aktualnej.

Ale jeszcze lepiej ujęła to kiedyś moja przyjaciółka, pisząc na swoim Substacku krótko i stanowczo: "Spać, nie zwiedzać".